Sevgili Anneciğim ve Babacığım,
Bütün duygu ve düşüncelerimi dile getirebilseydim size
şunları söylemek isterdim;
Sürekli bir büyüme ve değişme içindeyim...”Sizin çocuğunuz”
olsam da sizden ayrı bir kişilik geliştiriyorum…
Beni tanımaya ve anlamaya çalışın…
Deneme ile öğrenirim...Bana ayak uydurmakta güçlük
çekebilirsiniz…Oyunda, arkadaşlıkta ve uğraşlarımda özgürlük tanıyın...
Beni her yerde, her zaman korumaya kalkmayın… Davranışlarımın
sonuçlarını kendim görürsem daha iyi öğrenirim… Bırakın, kendi işimi
kendim göreyim…Büyüdüğümü başka nasıl anlarım..?
Büyümeyi çok istiyorsam da ara sıra yaşımdan küçük
davranmaktan kendimi alamıyorum.Bunu önemsemeyin…Ama, siz beni
şımartmayın.. Hep çocuk kalmak isterim sonra…Her istediğimi elde
edemeyeceğimi biliyorum… Ama siz verdikçe de almadan edemiyorum… Bana
yerli yersiz söz de vermeyin… Sözünüzü tutmayınca sizlere güvenim
azalıyor… Bana kesin ve kararlı davranmaktan çekinmeyin…Yoldan saptığımı
görünce beni sınırlayın... Koyduğunuz kurallar ve yasakların hepsini
beğendiğimi söyleyemem... Ancak, hiç kısıtlamayınca ne yapacağımı
şaşırıyorum… Tutarsız davrandığınızı görünce hem bocalıyor, hem de
bundan yararlanmadan edemiyorum...
Öğütlerinizden çok davranışlarınızdan etkilendiğimi
unutmayın…Beni eğitirken ara sıra yanlışlar yapabilirsiniz…Bunları çabuk
unuturum…Ancak, birbirinize saygı ve sevginizin azaldığını görmek beni
yaralar ve sürekli tedirgin eder…
Çok konuşup çok bağırmayın… Yüksek sesle söylenenleri pek
duymam…Yumuşak ve kesin sözler bende daha iyi iz bırakır… “Ben senin
yaşındayken…” diye başlayan söylevleri hep kulak ardına atarım. Küçük
yanılgılarımı büyük suçmuş gibi başıma kakmayın… Bana yanılma payı
bırakın… Beni, korkutup sindirerek, suçluluk duygusu aşılayarak
uslandırmaya çalışmayın… Yaramazlıklarım için beni kötü çocukmuşum gibi
yargılamayın… Yanlış davranışım üzerinde durup düzeltin… Ceza vermeden
önce beni dinleyin… Suçumu aşmadığı sürece cezama katlanabilirim…
Beni, dinleyin…Öğrenmeye en yatkın olduğum anlar, soru
sorduğum anlardır… Açıklamalarınız kısa ve özlü olsun… Beni
yeteneklerimin üstünde işlere zorlamayın… Ama başarabileceğim işleri
yapmamı bekleyin… Bana güvendiğinizi belli edin… Beni destekleyin, hiç
değilse çabamı övün…
Beni başkalarıyla karşılaştırmayın, umutsuzluğa
kapılırım…Benden yaşımın üstünde olgunluk beklemeyin… Bütün kuralları
birden öğretmeye kalkmayın… Bana süre tanıyın… Yüzde yüz dürüst
davranmadığımı görünce ürkmeyin… Beni köşeye sıkıştırmayın, yalana
sığınmak zorunda kalırım… Sizi çok bunaltsam bile soğukkanlılığınızı
yitirmeyin… Kızgınlığınızı haklı görebilirim ama beni aşağılamayın…Hele
başkalarının yanında onurumu kırmayın… Unutmayın ki; ben de sizi
yabancıların önünde güç durumlara düşürebilirim… Bana haksızlık
ettiğinizi anlayınca açıklamaktan çekinmeyin… Özür dileyişiniz size olan
sevgimi azaltmaz, tersine beni size daha çok yaklaştırır…
Aslında ben sizleri olduğunuzdan daha iyi görüyorum… Bana
kendinizi “yanılmaz” ve “erişilmez” göstermeye çabalamayın…
Yanıldığınızı görünce üzüntüm büyük olur…
Biliyorum; ara sıra sizi üzüyor, belki de düş kırıklığına
uğratıyorum… Bana verdiklerinizin yanında benden istediklerinizin çok
olmadığını da biliyorum… Yukarıda sıraladığım istekler size çok
geldiyse, birçoğundan vazgeçebilirim… Yeter ki beni ben olarak
seveceğinize olan inancım sarsılmasın…
Benden “örnek çocuk” olmamı istemezseniz, ben de sizden
“kusursuz ana-baba” olmanızı beklemem… Sevecen ve anlayışlı olmanız bana
yeter…
Sizin çocuğunuz olarak doğmak elimde değildi…
Ama seçme hakkım olsaydı eğer, sizden başka kimsenin çocuğu
olmak istemezdim.
Sevgiler
Çocuğunuz
Anne Baba Olmak
Bir Pulsuz Dilekçe
Eğitimde Ailenin Rolü
Çocuğun İçin Bırak
Beslenmenin Önemi
Tavsiyeler